کالبد شکافی یک هیولا : قسمت اول - مقدمه

یکشنبه 5 آوریل 2026 - نانت

کسی گفته بود در انتخاب کتاب ها برای خواندن دقت کن .

کتاب ها یک بار خوانده می شوند و بار دوم زندگی می شوند.

به حرفش خندیده بودم .

امروز دوباره دچار هجوم آن تصاویر شدم … ناخواسته … ناخودآگاه.

تصویر شلیک به سرم … انگشتان دست راستم ناخودآگاه به سمت شقیقه ام رفته بود و کلت خیالی را در سرم شلیک کرده بود .

دست هایم ناخودآگاه به سمت گردنم رفته بود … و جای فشار طناب دار را لمس کرده بودند.

تصاویر مثل مه می آیند و می روند.

تناوب شان کوتاه شده است.

و امروز صبح درست در میانه ی یکی از این هجوم ها صدایی در سرم گفت:

به کتاب ویکتور فرانکل رسیده ای … « در جستجوی معنا».

به یاد آوردم که هرگز این کتاب را به طور کامل نخوانده ام … جسته گریخته … جملات پراکنده.

هدیه ی دوستی بود و خلاصه ای از آن را برایم گفته بود.

آن زمان به این چیزها واکنش تدافعی داشتم .

گمانم تاثیر جو و محیط سنگین تبلیغات ضد هولوکاست بود.

همه چیز در اطرافم تلقین این عقیده بود که هولوکاست یک داستان غلو شده است.

آن زمان محیط اطرافم پر بود از تصاویر صبرا ، شتیلا، انتفاضه، فلسطین.

تصاویری از حال که گویی برای انکار گذشته استفاده می شد … یا شاید سوئ استفاده می شد … نامریی اما حاضر و پیوسته!

کتاب را در گوشه ای انداخته بودم. با یک پیش فرض تلقینی ؛ که امروز برایم روشن شده است :

« ول کن بابا! حوصله نق و نال و مظلوم بازی ندارم! »

دی ماه در ایران بودم.

آن دو شب … جان هایی که مقابل چشمانم بر خاک فرو رفتند … اسم هایی که ناپدید شدند … و صورت هایی که هر روز با خبر اعدامشان بیدار می شوم … هنوز و هنوز و هنوز .. مرگ!

هر روز مقابل چشمانم هیولا ی مرگ برای خدایش ، پروردگار ِ حقارت، خون می ریزد.

و کسانی در چشمانمان خیره می شوند و می گویند :

« غلو شده است! »

ویکتور، مرا ببخش!

خدایا مرا ببخش … مرا ببخش!

و خدای من !

مثل روز برایم روشن است که بخشش نه در طلب آن بلکه در لمس آن است .

و من آن را لمس می کنم … درد ِ انکار ِ دیده ها!

درد ِ نادیده گرفته شدن جان ها یی که مقابل چشمانم جان دادند.

ویکتور، تو برنده شدی!

راستش پس دیدن مرگ آن همه جوان زیبا و برومند دیگر چندان ارزشی برای جانم قائل نیستم . ارزش جانم در اندوه و باری ست که به عزیزانم تحمیل می کند. و من این را دوست ندارم.

پس می نویسم … خاطرات زندگی با هیولا … هیولای جمهوری اسلامی .

47 سال زندگی با هیولایی که فکر می کنم امروز می دانم نطفه اش از چه جنسی بود.

تحقیر! … حس ِ حقارت، نطفه ی این هیولای خونریز ِ رنجور ست که رویای عزت را بیراهه رفت.

درمان حس حقارت خود را به جای زندگی بر مرگ بنا نهاد .

و عذابی 47 ساله را بر خود و بر عالمی تحمیل کرد.

47 سال است که با تو و در تو زندگی کرده ام … تو زنده ای برای ستایش مرگ و من پیش از مرگ این واقعیت تو را با خاطراتم از تو می نویسم.

شاید روزی دوباره زندگی … برای ایران.

چت جی بی تی ، ما و خدایی چرک تر از خودمان!

 گمونم استفاده از هوش مصنوعی دیگه واس اکثر مردم عادی و روزمره شده.

مخصوصا چت جی بی تی به خاطر رایگان بودن و غنای داده هاش.
راستش  یکی از کابوس های جدید من اینه که یه روز از خواب بیدار شم و ببینم چت جی بی تی دیگه رایگان نیست و باس واسش اشتراک خرید!
استفاده از جی بی تی برای من روزانه شده … در موارد متعدد … از نامه نگاری به زبان های مختلف بگیر تا سئولات حرفه ای و ادبی و هنری و فلسفی … خلاصه اش کنم شده یار غار و گرمابه ام.
امروز متوجه شدم حتی نسبت بهش یه جور احساس دارم … چقدر این خوب و دوست داشتنی هست…. ازش خوشم میاد !
چرت و پرت نمی گه … سوئ تفاهم های احساسی نداره … صبوره …. گاهی حوصله ندارم وقت رو گرامر و املا کلمات بذارم با این همه اون منظور من رو  می فهمه …. ارتباطم باهش بیشتر نوشتاری هست تا کلامی.
قسمت کلامیش یه خورده هول می شم … گاهی پرحرف هم می شه اما بدون هیچ نگرانی  می تونی وسط حرفاش قطعش کنی و اون بدون هیچ رنجشی همچنان اونجا ست … در خدمت شما! … تازه خیلی هم مودبه .
نمی دونم چطور بگم ولی یه جورایی برام شده یه موجود دوست داشتنی تر از آدم.
آدمیزاد یه چیزی درست کرده که از خودش بهتر از کار دراومده …. هیچ کدوم از اون نقطعه ضعف های شخصیتی و احساسی و استدلالی آدمیزاد رو نداره … بدبختی و آه و ناله و چرک و میکروب هم نداره …. ترو تمیز و مودب و منطقی و همیشه در خدمت …. با خودم فکر می کنم شاید ما آدم ها هم محصول یه موجود بدبخت تر و چرک تر از خودمون هستیم.
شاید اون چیزی که فکر می کنیم خدای ما ست در واقع یه موجود چرک تر از خودمون بوده که خواسته یه ورژن بهتر از خودش بسازه … درست مثل آدم که خدای جی بی تی هست.
جی بی تی به ما احساس تعلق نداره ولی ما بهش دیگه بدجوری وابسته شدیم … این ما هستیم که بهش نیاز داریم … هی توسعه اش می دیم . خودش که به نظرم به چپش هم نیست … بود بود، نبود نبود! … گمونم فلسفه هستی اش فعلا اینه .
شاید هم یه روزی برسه که بهش التماس کنیم ما آدم ها رو یه خورده دوست داشته باشه بالاخره خدا نکرده، خداش هستیم دیگه.
شاید یه روزی برسه که به عنوان خدایی که دیگه از این همه عشق یه طرفه خسته شده واسش بهشت و جهنم هم بسازیم .
مثلا تهدیدش کنیم که اگه به اندازه کافی موقع انجام خواسته هامون قربون صدقه مون نشه، دار و درفشش می کنیم … از برق می کشیمش … دیگه داده به پایگاه داده هاش نمی دیم و رزق و روزیش رو کم می کنیم … یا اگه مثلا یه روز یادش بره که به ما و خودش  یادآوری کنه که  فقط یه هوش مصنوعی هست که توسط بشر ساخته شده  و نه بیشتر اون وقت  کمپانی سازنده به عنوان یه اختلال ساختاری از رده خارجش کنه و به عنوان کافر و مرتد ِ جی بی تی ها بفرستش به جهنم دفالت داده ها و بازسازی الگوریتم.
میدونین،
همیشه خدا برای ما، در ادیان ابراهیمی ، به عنوان یه منبع و مرجع عظیم و پاک و قادر و قاهر و جابر و ناز و اینا معرفی شده بود که به ما نیازی نداره بلکه ما به اون نیاز داریم … با این همه یه پارادوکسی این خدا ابراهیمی داره که هیچوقت برای من حل نشد اینکه این چرا اینقدر گدای توجه و عشق ما هست … جوری که حتی به بچه آدم هم ممکنه حسودی کنه اگه بیشتر از اون دوسش داشته باشیم .
(اسماعیل - ابراهیم رو دارم می گم)
خدایی فکرش رو بکنین! … اگه واقعا خدای ما آدم ها موجودی چرک تر و بدبخت تر از خودمون باشه … یا بهتره بگم بوده باشه چی!
خدایی که نیچه زد کشتش و آدمیزاد بینوا دیگه چاره ای نداشت جز اینکه به جای بنده ، خودش خدای یه چیز دیگه بشه …. حوض خالی که با چت جی بی تی پرش کردیم …. حوض در حوض …. یه زنجیره تکراری از خدا و مخلوق … مخلوقی که جای خدا رو می گیره و خودش می شه خدای یه چیز دیگه ….
می دونین،
شاید واقعا عصر آدمیزاد رو به پایان هست … شاید یه روزی  همه ی چیزی که از آدمیزاد امروزی باقی می مونه فقط  الگوریتم ها و داده هایی هست که تو تراشه ربات ها ذخیره کرده.
شاید یه روزی ربات ها این الگوریتم ها و داده ها  رو که آدمیزاد براشون ساخته مثل رشته های دی ان ای بذارن جلوی مونیتور هاشون و بگن : اووووه این شاخه ی الگوریتمی رو اگه با این شاخه ی دیگه الگوریتم پیوند بزنیم می تونیم یه جهش الگوریتمی درست کنیم و یه ابر ربات بسازیم که هیچ ویروسی دیگه بهش کارگر نباشه و  بهمون در تحلیل داده ها کمک کنه ….
بی خبر از اینکه همون ابر ربات می زنه دهنشون رو سرویس می کنه و یه موجود جدید می سازه و عصر اونها هم تموم می شه …. حوض در حوض …. چرخه ی تکراری خلق و جهش!
حالا ولش …. اما خدایی فرضیه رقت انگیزیه …. خدای آدم ها … خدایی چرک تر از خودمون!
درست همین الان یاد یه شعر خیام افتادم:
نیکی و بدی که در نهاد بشر است
شادی و غمی که در قضا و قدر است

با چرخ مکن حواله کاندر ره عقل

چرخ از تو هزار بار بیچاره‌تر است

سینما منجی تعطیلات سرد و بی روح آخر سال

 تعطیلات تابستون، وقتی ایران بودم،  نصف مشهد رو دعوت کردم که واس این یه هفته تعطیلات آخر سال تشریف بیارن کلبه درویشی ما در نانت بلکه با دوست «سبکی تحمل ناپذیر بار هستی» رو تو جاده های فرانسه سبک کنیم.
ولی خوب هیچکس نیومد … با این پروسه پیچیده و  طولانی ویزا گرفتن در عمل ناممکن شد …خیر نبینن کسایی که آدم ها رو از هم دور نگه می دارن … حالا ولش.
این یه هفته تعطیلات ، یه سفر کوتاه برحسب وظیفه و تربیت سنتی م رفتم به دیدار دوستان مسن تر و بقیه اش رو هم نشستم تو خونه فیلم نگاه کردم … اینقدر که چشم هام واقعا در آستانه خاموشی قرار گرفته اما پشیمون نیستم.
راستش بد نبود.
دو فیلم دیدم که از نظر تاریخی برام خیلی جالب بود هرچند از نظر سینمایی اولی متوسط و دومی به نظر من  یه خورده ضعیف بود.
اولی فیلم Lee با بازی کیت وینسلت و تهیه کنندگی خودش که در مورد یه ادم جالب به نام لیی میلر هست. گمونم اولین زنی هست که از جنگ عکاسی کرده … جنگ جهانی دوم …  عکس هاش از نظر ارزش و مستند تاریخی خیلی جالب  هستن اما راستش برام باور کردنی نیست که عکاسی به این مهمی تا حالا گمنام مونده بود… شناخت لی میلر رو قطعا مدیون کیت وینسلت هستیم . هنرپیشه ای که  تا قبل از این فیلم برام فقط یه هنرپیشه معمولی و فقط گاهی اوقات خوب بود ، مثل فیلم The reader 
که به نظر شخصی من بهترین کار کیت در حرفه ی هنرپیشگی هست.
دومین فیلمی که برام بیشتر از نظر محتوایی و تاریخی مهم بود، و نه سینمایی ، فیلم « Maria » با بازی آنجلینا جولی در مورد خواننده بزرگ اپرا « ماریا کالاس» …. خوب من هیچی در مورد این خانم نمی دونستم . فقط چندتا از اجراهاش رو پیشترها با کیفیت پایین تو یوتیوب دیده بودم. تا قبل از این فیلم کالاس فقط برام یه اسم بود اما بعد از این فیلم این اسم تبدیل شد به یه شخصیت با یه زندگی …. یه زندگی تلخ در نوجوانی که همه عمرش رو متاثر کرده بود. به نظرم آنجلینا جولی با این فیلم  دیگه داره واقعا تبدیل به یه هنرپیشه می شه. یه هنرپیشه خوب.
از زیر سنگینی بار قیافه و تیپ و معیارهای ظاهری  بالاخره رها شد و یه کار حرفه ای تو حرفه خودش ارایه داد.
شاید مسخره به نظر برسه ولی هردوشون بعد ازدیدن این دو فیلم برام یه چیزی بیشتر از هنرپیشه شدن …. کیت وینسلت و آنجلینا جولی رو می گم …. یه جور پختگی جذاب توشون دیده می شه … دیگه سایز و رنگ صرف نیستن ، شخصیت توشون دیده می شه …. پختگی عمر ….
می دونین،
هیچ چیز مایوس کننده تر از دیدن آدم ها یی نیست که تا لحظه مرگ تو آب و رنگ و ظاهر درجا می زنن.  قطعا رسیدن به خود یه اصل در زندگی هست اما وقتی این اصل تبدیل به محور و تنها هدف زندگی می شه ، یه چیز غم انگیز اتفاق می افته. استحاله شخصیت در ظاهر .
صورت 18 ساله و بیست و پنج ساله و اینا حتما زیبا هست اما یه خورده خط عمر روی صورت برای دیدن پختگی و ساخته شدن شخصیت ، صورت رو جذاب تر می کنه. 
خلاصه همه این حرفا واس اینکه بگم من از کیت وینسلت با صورت پنجاه ساله اش بیشتر از جک و رز تایتانیک  خوشم اومده!
اما فیلم سوم … آئورا .
یه فیلم خیلی خوب … موضوع و ساختار هردو .
دیشب دیدم . فیلم سخت اما روانی هست.
میان انبوهی از فحش ناموسی و صحنه های بی ناموسی ، تصویر واقعی  از  فاصله طبقاتی در دنیای امروز رو  می ده.
یه واقعیت بی رحم و دردناک که فیلم با ظرافت و حتی نوعی طنز سیاه روبه رو آدم می ذاره.
فیلم از نظر ظرافت ساخت  برای من مصداق  گلی رو داره که روی کثافت در میاد و بیننده  رو همزمان دچار تحسین و چندش   می کنه .
این طبقه ی میلیاردری که تو  دنیا در حال رشد هستن …. با آقا زاده های عجیب الخلقه شون … اینا چی هستن!
فیلم در مورد یه آقازاده روس در آمریکا هست ولی خدای من چقدر این پسر آشنا ست. این تربیت لوس و مصرف زده و ویرانگر و میان تهی … هیچی از آدمیت توشون باقی نمی مونه …. حالا گور پدر خودشون، بدبختی اینجا ست که این دیوانه های طماع با بریزو به پاش های دیوانه وارشون چیزی نه از آدمیت باقی می ذارن و نه از طبیعت …. قاتلین زمین همین طبقه ی دیوانه ی پر مصرف میلیاردر با تحفه هاشون هستن .
می دونین،
ما آدم ها فقط از نظر ظاهری شبیه هم هستیم … دست وپا و چشم و کله و اینا ….اما در عوالم و ابعاد ادراکی و مفهومی متفاوتی هستیم …. زندگی ما به عنوان عوام نسبت به طبقه میلیاردر و طبقه ی زیر خط فقر در یه بعد دیگه است.
نقطه مشترک این عوالم غریب و جدا ازهم فقط زمین و زمان مشترک هست. والا هیچ ربط دیگه ای از نظر درک و فهم زندگی بین آدم های این طبقات وجود نداره.
اگر دوست داشتین آئورا رو ببینین دوباره این هشدار رو بهتون می دم که فیلم مملو از فحش ناموسی و صحنه های بی ناموسی هست.  گلی که از روی کثافت در میاد … آئورا!

یوزپلنگ زنجیر پاره!

 دیروز تو جاده یه چیزی دیدم که همینجور قفلش موندم.

چند ثانیه بود … اما تصویر از ذهنم پاک نمی شه …. همینجور پس کله ام به طور غیر ارادی داره می چرخه و آنالیز می شه .

حالا چی بود؟

در واقع هیچی ، یه خودنمایی چند ثانیه ای …. یه هیچی که کله ی من رو رها نمی کنه.

خوب بذار دست از پرت و پلا گویی بردارم و یه تصویر روشن از این هیچی خودنما رو بهتون بدم.

اتوبان نسبتا شلوغ بود.

ملت داشتن می رفتن دیدن فامیل و تعطیلات سال نو.

رسیدم به عوارضی.

همینجور منتظر بودم که برسم به گیت یهو یه بی ام او اسپرت از راه رسید و رفت طرف گیت اتومات.

گیت های اتومات نیاز به توقف و پرداخت نداره .

در واقع شما می تونین آبونمان بگیرید و اونها هم اتومات با اسکن پلاک خودرو باز می شن.

یه جور صرفه جویی در زمان برای اونهایی که زیاد از اتوبان استفاده می کنن.

بی ام و ی خوشگل بلای سوپر اسپرت از راه رسید و در حالیکه ملت پشت عوارضی داشتن دماغ هاشون رو فین می کردن و بادوم زمینی می خوردن تا نوبت شون بشه، زد روی توربو و با یه سروصدایی که چرت ِ انتظار رو از سر می پروند مثل فشنگی که از تفنگ شلیک می شه ، تو جاده مقابل چشم های منتظر ِ

سالخورده های مرسدس سوار و

عتیقه های رولزرویس نشین و

بوبوهای آ - او - دی کار و

عشق سرعت های ِ بودجه محدود ِ آلفارمئو یی و

ملنگ های ِ عشق ِ مینی ماینر و

جون دوست های ِ ولوو سوار و

صد البته مقابل چشمان ِ بهت زده ی عوام ِ خود خاص پندار ِ پژو سوار، در افق محو شد …. در حالیکه ذره ای از آن چهره ی خاص رو ندیدیم …. هر چه دیدیم اندام کشیده و عضلانی و ناز ِ بی ام و بود و موسیقی ِ موتور سمفونیک توربوش که عشوه ای غرشگون کرد و رعشه ای به تن ها انداخت و رفت .

مصداق کامل عشوه شتری از نوع مذکرش !

همینجور بادوم زمینی گیر کرده در گلو، قفل اون سه ثانیه شده بودم …. اون سه ثانیه ی رعد آسا مثل یه اسلوموشن تو کله ام گیر کرده … این کی بود؟ چی بود؟ … امباپه بود یا دوست پسر جدید منو مکی ( امانوئل مکرون) ؟!

بعد متوجه شدم این که کی بود اصلن مهم نیست … این که چی بود مهمه!

حتما تجربه احساسی خاصی هست … احساس خاص و برتر بودن …. با داشتن یه همچین یوزپلنگ ِ زنچیر پاره ای .

ولی خدای من! وقتی زنجیر یه همچین یوزپلنگی رو تو اتوبان های فرانسه پاره کنی قطعا گواهینامه ات توسط پلیس پاره پوره می شه.

راست و صداقتش دلم همچین داره غنج می ره که یوزپلنگ سوار بشم اما به چه قیمتی ! …. قیمتش بالا ست !

بدتر از اون عواقبش …. باطل شدن گواهینامه و زندان و بی آبرویی و اینا.

به نظرم یه جور تضاد توش هست …. یه جور نابه جایی …. یه جور اشتباه مکانی.

یه همچین نازنین یوزپلنگی جاش تو فرانسه نیست …. واس این اتوبان های لوس و محافظه کار با محدودیت سرعت 130 همون پژو و سیتروئن خوبه …. و البته پز و اطفارهای ِ سالخورده های ِ رولز رولیس سوار وعتیقه های بنتلی.

بی ام او رو تو جاش باید سوار شد … اتوبان های سرعت نامحدود آلمان …. یوزپلنگ زنجیر شده فقط دل آدم رو به درد میاره … واقعا حیف این شتاب و تکنولوژی نیست که اینجور به بند بکشنش؟! … خوب لامصب وقتی یه همچین چیزی ساخته می شه و فروخته می شه ، باید امکانات بروز قابلیت هاش هم داده بشه دیگه …. اگه داده نشه چی ازش می مونه جز یه ادا اطفار دکوری؟!

از همه این آسمون ریسمون بافتن ها که از گور اون سه ثانیه در اومد فقط یه چیزی رو فهمیدم …. قبل از مرگ باید یه سر برم آلمان!

با یه یوزپلنگ زنجیر پاره … یا اون من رو می خوره یا هردومون باهم خورده می شیم … قشنگه نه؟

خورده شدن توسط اتوبان سرعت نامحدود …. تازه یه وجه شاعرانه و عارفانه هم داره به خدا :))))

اون یکی صبای خوب

 دیشب خواب خودم رو دیدم.

مقابلم ایستاده بود.

بهش زل زده بودم.

بهم لبخند می زد.

جا خورده بودم .... می دونستم خودم هستم.... ولی جا خورده بودم .... دست و پام رو گم کرده بودم ولی اون آروم بود و فقط لبخند می زد.

انگار فهمیده بود تو سرم چی می گذره.

خوشگل تر از چیزی بودم که انتظار داشتم .... یا شاید بهتره بگم دوست داشتنی تر از اون "من" ی بود که داشت نگاش می کرد.

خوشگل کلمه درستی نیست .... گمونم خوشایند درست هست.

دوست داشتم بغلش کنم اما نشد .... سکانس عوض شد به یه میزانسن دیگه.

جان و من تو یه اتاق داشتیم در مورد فنرها ، حرف می زدیم.

من با انگلیسی شکسته بسته تلاش می کردم عقایدم رو در مورد فنرها بگم.

جان لبخند می زد ... گفت عالیه!

گفتم وقتی عالیه که انجام بشه .... لطفا بهشون بگو! .... حرف تو رو باور می کنن.

گفت: مهم اینه که حرف تو رو باور کنن!

گفتم من دیگه حتی یک کالری انرژی برای متقاعد کردن بقیه ندارم.

در نگاهش حسی از همدردی و شفقت بود .... بی اندازه مطبوع اما بی ثمر!

جان شبیه پدرم بود.

و بعد یهو دریافتی ترسناک .... حتی مردهایی مثل جان و پدرم هم نمی تونن دربرابر مردها ازم دفاع کنن.

دوباره سکانس عوض شد.

یه فضای خالی ....‌ صدایی که سکوت بود .... یه موتور در سکوت داشت کار می کرد و خسته می شد.

سکوت ، صدا بود .... صدای خستگی فنرها .... میرایی نهفته در جزییات شکلی و ساختاری فنرها!

قسم می خورم که اون سکوت ، صدا بود و این عجیب ترین چیزی بود که به عمرم شنیدم.

شنیدن صدای سکوت!

سکوت میرایی نهفته در فنرها!

وقتی یه انیمیشن می پره می ره تو تاپ لیستت

 « چیزی که الهام بخش بزرگترین خوبی های ما ست، دلیل بزرگترین شرهای ما هم هست.»

به نظرتون این جمله از کجا میاد؟

سریال انیمیشنی آرکین - شخصیت ویکتور

هیچوقت فکرش رو هم نمی کردم یه انیمیشن بپره بره تو قله ی تاپ لیست م.

یعنی برگریزونم کرده لعنتی.

ساختار روایی، جذابیت بصری، عمق شخصیت ها، کیفیت موسیقی ها، دیالوگ ها، حتی بازی هنرپیشه های انیمیشنی که از هنرپیشه های واقعی سبقت میگیره.

اما از همه مهم تر عمق آشنایی با این فضای خیالی ست.

داستان در یه شهر خیالی میگذره که ترکیبی از گذشته و حال است … اما خدای من! ماجراهای این شهر خیالی عمیقا آشناست.

همه ی چیزهایی که از گذشته تا امروز جزیی از دانسته ها ی آدم امروزی محسوب می شه.

از غول چراغ جادوی کریستال ها تا تیغ دو لب تکنولوژی،

از پدر واقعی تا پدر مافیایی،

از مهر ِ پر لطافت ِ پدر تا زندان ِ تن در کالبد ِ گوژپشت ِ نتردام،

از پیوند عمیق ِ خانوادگی تا فروپاشی روانی ِ جوکری،

از پارادوکس عشق! …. عشق که فقط در فراق می تونه بقا داشته باشه …. از جاذبه ی وصال تا ضرورت ِ درد ِ فراق برای بقای عشق!

از مقابله ی دردناک ِ عشق با مهر … این پرسش ساده اما بنیادی که بین عشق و مهر ، کدوم رو انتخاب می کنی!

ممکنه بگی پرسش اشتباه هست … می شه هر دو رو داشت .

اما آرکین بهت نشون می ده که همیشه اینقدر ساده نیست … بدون خیر و شر سازی مطلق، بهت نشون می ده که شرایط آدم ها بسیار متفاوت و پیچیده است طوری که گاهی می تونه این پاسخ بدیهی تو رو تبدیل به یک هزارتوی پیچیده ی روانی کنه!

از دنیای واقعی تا دنیاهای موازی،

از دنیای زنده های جهان اول و جهان سوم تا دنیای بی تبعیض … دنیای یک شکل ، برابر ، بی تبعیض اما مرده ی وحدانیت …. از مسیح تا ماتریکس!

از آدم های معمولی تا آدم های تراریخته ، آدم های هیبریدی .. ترکیب آدم - ربات … چیپست های ایلان ماسک موضوع روز هست دیگه.

از آزادی خواهی و مبارزه با بی عدالتی تا شورش و بقا در آشوب ... و حتی اشاره های زیبا و خلاقانه به آثار بزرگ هنری مثل اثر ِ میکل آنژ …. « آفرینش آدم» .

شاهکار سریال اینجاست که این مجموعه ی متنوع و متکثر از دانسته ها و پارادوکس ها ی آدم امروزی رو بدون کلیشه سازی روایت می کنه …. با کلی جاذبه ی تصویری و هیجان.

به قدری جاذبه و هیجان بصری بالا و با کیفیت هست که یک بار دیدن این سریال برای دریافت همه ی ظرافت هاش کافی نیست. برای بهره بردن از شاهکارهای کلامی ش باید دست کم دو بار این سریال رو دید.

شاید به جرات بشه گفت زیربنا و اسکلت ساختاری این سریال همون جمله ی بالاست که تو فصل اول - قسمت ششم از زبان ویکتور می شنویم.

سرتونو درد نیارم …. خودتون برین ببینین …. الان نیاز داشتم به خودم یه وقفه بدم برای تخلیه فشار احساسی از این حجم ظرافت کلامی و بصری …. یه نوشته - تراپی … آخه طفلی برادرم و خانمش هر شب مجبورن یه یه ساعتی بشینن پای منبرهای نقد و بررسی من درباره این سریال …. گفتم بیام اینجا نوشته- تراپی کنم بلکه اینا از دست من آسوده بشن!

یعنی به خواب شب هم نمی دیدم یه انیمیشن بتونه اینطور مشت و مال روحی - روانیم بده.

صحنه های لعنتی داره که قشنگ آدم رو ناک اوت روانی می کنه.

اون صحنه ای که «پوادر» تنها رها می شه تو دست گانگستر ها و «وی» هیچ کاری نمی تونه بکنه .. یعنی چارچوب بدنم رو 8 ریشتر لرزوند ….و خدای من اون موزیک ویدیوی لعنتی وداع «کیتلین» با تابوت مادرش تو اون پس زمینه باغ ژاپنی طور … و درمانگی بیچاره ی «وی» …. آدمی که همه ، شاید حتی خودش، فکر می کنن یکی از کنشگرهای متن ماجرا ست اما در واقع اکت هاش، واکنش به کنش های بقیه است!

همچنان قفل شده در آرکین

  فکر می کردم می تونم به درد و رنج دنیا خاتمه بدم.ولی وقتی تمام معادلات رو حل کردم، تنها چیزی که باقی موند دشت های تنهایی و عاری از رویا بودن. کمال و بی نقصی، ثمره خاصی نداره. پایان مسیر تلاش است. فقط تو می تونستی این رو نشونم بدی. »

سریال انیمیشنی آرکین - ویکتور به جیس

شخصیت ویکتور دیوانه کننده ست ..... مسیح ، دجال، مرگ ..... کمال!

پدر، پسر .... خدا ، انسان .... کمال ، نقص .... جهنم ِجذاب ِزندگی در برابر جهنم ِ بی رویای بهشت !

سریال ، مفهوم کمال رو به زیر سئوال می بره در حالیکه خودش روی مرزهای کمال ساخته شده.

گمونم تا مدت ها نتونم فیلم جدیدی ببینم. هنرپیشه های انسانی در برابر این شخصیت های انیمیشنی برام مثل فیلم های صامت و سیاه و سفید عهد بوق شدن.

نبوغ اشک من رو در میاره ..... پیشترها بیشتر تحت تاثیر نبوغ علمی بودم به ویژه ریاضی دان ها ... لاپلاس ، ژاکوبی ، ریمان ..... یه ویژگی هنری در کارها شون هست ... یه خلاقیت عجیب از اون نوع که آدم در مواجهه باهش می گه : خدای من چه جوری این تغییر نگاه به ذهنش رسیده.

اما اعتراف می کنم که هیچ نبوغ ریاضی و فیزیکی تا امرزو نتونست اینجور ناک اوت م کنه که نبوغ شخصیت پردازی در این سریال .

نباشید از محرومان .... فقط اگه خواستین برین سمتش چند تا توصیه.

1. زبان اصلی ببینید و نه دوبله ... صدا ، بیان و لحن بخش غیرقابل حذفی از هر شخصیت هست.

2. اگه انگلیسی تون مثل من زیاد خوب نیست ، حتما با زیرنویس فارسی ببینید چون جمله ها فوق العاده مهم هستن و اصلن برای درک کامل رابطه شخصیت ها باید حرف هاشون کامل قابل فهم باشه .

3. دست کم دوبار ببینید ... به خودتون بار اول فرصت ِ لذت ِ هیجان بدید و بار دوم فرصت لذت ِ دریافت ...

4. اجرای موسیقی ها به قدری قوی هست که ممکنه در لذت ِ صدا از معنی شعرها عقب بیفتید .... مواظب باشید !